De geschiedenis van Begur gaat terug naar de 9e eeuw. Ooit was koraalvangst, naast de landbouw en veeteelt, een belangrijke bron van inkomsten voor de bewoners van het stadje. In de 18e en 19e eeuw bloeide er de productie van kurken op, evenals in het naburige Palafrugell.

In de 19e eeuw zochten veel kooplui en ondernemers uit Catalonië hun fortuin in Zuid-Amerika, met name in Cuba. Niet minder dan 500 Begurencs emigreerden, maar toen Cuba onafhankelijk werd keerden een deel van hen goed gefortuneerd terug en staan nu bekend als Indianos of ook wel Americanos.

Een van die Catalaanse emigranten die niet terugkeerde was Facundo de Bacardí i Mazó. Hij begon in Santiago de Cuba een destilleerderij waar hij uit suikerriet rum stookte. Hij is wereldberoemd geworden. De Indianos die wel terugkeerden bouwden grote herenhuizen in koloniale stijl en bepaalden daarmee de architectuur in Begur, zoals ze eerder o.a. de modernista architectuur naar Zuid-Amerika brachten.

Sommige van deze villa's zijn gedecoreerd met vreemde neoklassieke fresco's met Antilliaanse thema's die de herinnering aan hun vroegere bestaan levend moesten houden.

Ook de muziektraditie reisde met de Indianos mee, met name de liederen waarmee de reizigers naar de Nieuwe Wereld hun heimwee uitten. Op Cuba was dat de heimwee naar Catalonië en na weer teruggekeerd te zijn in hun geboortestreek bezongen ze het leven op Cuba. De stijl bleef hetzelfde: zeemansliedjes om mee te zingen. Ze heten nu havaneres, genoemd naar de hoofdstad van Cuba en zijn nog steeds immens populair in de regio. Calella de Palafrugell heeft er bekendheid aan te danken, maar ook in L'Escala worden deze liederen bij een aantal gelegenheden ten gehore gebracht. En ook in L'Escala staan enkele villa's die hebben toebehoord aan "els Indians de la Costa".

Carrer Bonaventura Carreras, een van de straten met huizen die hebben toebehoord aan de Indianos.